Ben seni
Bir harfin
Öbür harfe kavuştuğu yerde bekledim.
Yani susmanın bitip konuşmanın başladığı
o ince, o kesik, o derin sızıda...
Saatler, takvimler, içimden geçen vapurlar
birbirine benzedi zamanla.
Sen gelmeyince
Her şey, hiçbir yere varamamanın yorgunluğuydu.
Gölgen düştü önce içime,
Gölgenin gölgesinden sevdim seni.
Ben seni
Bir çiçeğin kök salarken çıkardığı sessizlikle sevdim.
Adını andığımda dilime düşen kelebekler hâlâ anlatamaz bunu.
Seni her düşündüğümde
Göğsümün sol tarafı eski bir şair gibi kanar,
Ben orada bir cümleye başlarım:
“Bir gün gelir de…”
Ve her seferinde cümleyi sen tamamlarsın.
Bana bir yokuşun sonundaki ilk nefes gibi geldin.
Gözlerin bir yangını suya anlatan duman gibiydi.
Dokundun,
Ve ben ellerimin yerini unuttum.
Dokundun,
Dünyada hiç kimse olmamış kadar ben oldum
İkimizin adı da birbirinin öbür hecesi gibi artık.
Aynı gökyüzünde susup
Aynı yağmurda ıslanıyoruz.
Ayrılık, yalnızca eski bir kelime şimdi
sözlükte,
Çoktan sararmış bir sayfa arasında unutulmuş.
Seninle dünya kocaman bir göğüs kafesi
Biz orada,
Bir kalbin ritminde uyuyoruz.
Birbirimizin içinde uyanıyor,
Birbirimize dönüyoruz her uyanışta.
©reyhani
R