AMETİST VE KÜL
Ben seni ne yazda ne kışta,
İki mevsim arası o ince günde sevdim.
Ömrü bir tek gün olan kelebek misali,
Tüm zamanımı senin ellerinde tüketmek isterdim.
Ben sana bir okyanus oldum, sen beni
Sadece bir çakıl taşı niyetine gördün.
Aşkından gözlerim kör oldu, sen fark etmedin
Sana bakan bu gözlerdeki fırtınayı görmedin.
Oysa ben canımı sunardım senin uğruna,
Sense beni havada uçan bir toz bile etmedin.
Bu kadar mıydı o sessiz bakışmalarımız?
Bu kadar mıydı uğruna yandığım sevdamız?
Sen benim ruhumu aydınlatan ametist'imdin,
Peki, ben senin hiçbir şeyin değil miydim?
Uğruna dağları delecek Ferhat oldum,
Ama ayrılığımız sevda ile değil, hüzün ile yazıldı.
O büyük yangından geriye kalan,
Sadece kalbi kül olan bir ben oldum
H