AŞKIN ADI AZİZE
Puslu bir İstanbul sabahında tanıdım seni
Yerlerden güneşe meftun bir Rumeli
Sen başın önünde yürüyordun taş kaldırımda
Yanaklarında, bahardan kalma kiraz çiçekleri
O an daha da karardı İstanbul, kıskandı seni
Belki turkuaz gözlerindeki denizi
Belki de saçlarından Rumeli’ye taşan martı seslerini
Be akılsız kafam, sen ne bilirsin ki?
Biraz kafasını kaldırsa dağılacak o İstanbul’un sisi
Güneş yeryüzünden doğacak, kıyamet alameti
Şaşkın gözlerimdeki merak kaybolacak belki
Belki de temelli kaybedeceğim meçhule kendimi
O an etraf karardı yerlerden İstanbul’un Rumeli
Gök kubbe parçalandı, yıldırım gibi yıkıldı tepemden
Az kalsın İstanbul yıkılacaktı, oynadı yer yerinden
Güneş bile doğamadı, bana açan o ilk gülüşünden
Seviyor mu? Sevebilir mi beni? Bana mı gülümsedi?
Üç kuruşluk aklımda paralandı, sırtımdaki hırka gibi
Saçımdaki tozdan utandım, sakalımdaki kirden bir de
Ama söz geçiremiyorum ki, kafesini kıran kalbime
A