Atatürk
Yoruldum be çocuk,
Ama yılmadım
Yedi düvel geldi üstüme
Kurşun attım
Kurşun yedim
Mehmetlerimi ölüme gönderdim
Onyedisinden yetmişine
Gözümü kırpmadan
Gözlerini kırpmadan
Yoruldum be çocuk
Ama inandım
Ümmetin içinde
Milletin ışığını gördüm
Kömürün içinden
Elması çıkardım
Göktürkünden Uyguruna
Bir tarihi canlandırdım
Dörtbin yıllık maziyi
Cumhuriyet ile taçlandırdım
Bumin kağanı…Kül tigin’i unutana
Unutturana
‘Ne mutlu Türküm diyene’
Diyerek uyandırdım
Çok yoruldum be çocuk
Ama yılmadım, hep inandım
Sen niye yoruldun peki çocuk
Sen neden yıldın
Sen neden bıraktın inanmayı
Mehmedin kanını döktüğü bu topraklarda
Bir şarkıyla
Bir hikaye ile
Bu vatan kurtarılır mı sandın?
Muhtaç olduğun kudretin
Damarlarında aktığını
Tam da bu ahir zamanlarda
Neden hatırlamadın?
E
Atatürk
