Ayin
En yorgun anına sığınıyorum zamanın
Bir yaş daha eksiliyor içimden
Adı, çok eski bir kuşun gölgesi gibi
düşüyor önüme yalnızlık
Uykusuz bir nehirden yansıyan suretim benzemiyor kendime
İçimdeki yankıyla barışır gibi
öğreniyorum kendimi
Gündüzü eskiyen günlerde, uzanıyorum yarına
Sen de gel, uzan şöyle yanıma
Kutsal bir ayini ön sıradan izler gibi
Sarıl bana yavaştan…
Geriye kalan son insan
benmişim gibi…
Ö