Babam yolcu etmişti beni hiçbir şey anlamadan.
Gitmek icap etmişti artık, kimseyi ağlatmadan.
Aynı tebessümü taşırdık yüzümüzde, solmayan,
Aslında o da bana benzermiş saçları ağarmadan.
Annemle gülüşmüştük, gideceğimi bilmeden.
Oysa hatırlıyorum vedalaşmıştık gitmeden,
Hatta, buseler ve yaşlar vardı hediye edilen.
Kati ayrılıkta ne diye incinir ki özleyen?
Kardeşlerimle defalarca sarıldık dokunmadan,
Belki ilk kez günü bitirdik kavgaya tutuşmadan.
Haykırışlar, vedalar vardı sanki, hiç duyulmayan.
Keza tek sevgi buymuş, hiç mi hiç doyulmayan…
Kaç zat var şunun şurasında ölümünü izleyen?
Kaç saat sürer ölüm, hayat birkaç saniyeyken?
Son adımda o kalabalık cümle zihnimde akseden,
“Bırakma bizi, henüz gitmek için çok erken…”
B