🌹भुकंप 🌹 page 1

प्रीतीचे गीत संगे,उरात थंड वारा,
फुलांना देत ग्वाही,ओलसर नभाच्या ओलाव्याची,
हिरव्यागार पाणांची छेड काढुन,देठांचे मळ काढून,
पाकळ्यांची करीत उधळण,बहरदार फुलांची ऐठित,
सजलेली सौंदर्य परी,सुंदर सुगंधी स्वारी.
कळ्यांना साद घालुनी,हळूवार घेत चुंबन,
लाजती लाजवंती,वार्याचे स्पर्श चाखुन,
हे गीत सप्त सुरांचे,गातात प्रेम ओळी,
बागेत उमलली फुले,मनमोहक सप्तरंगी झोळी,
वार्‍यानी जोडली नाळ,प्रीती च्या पाखरांशी,
उबदार भेट देऊनी,ओंजळीत,वेड्या फुलांना,
गुपीत मनातील सांगुनी,साधली वाट सागराची,
हि खोड़ भावनेंची,गोड़ गोड़ स्वप्नांची,
दरवळते मधुर अजुनही,अधीर मातीच्या अंतःकरणात,
भासते अस्तित्व अजुनही,मातीच्या कणा कणात,
सर्व देह भीजवुन,क्षणभंगुर,एका मृगमयी क्षणात,
ती वाट चुकली म्हणावी,चंचल हृदयाच्या वनात,
गेला उंच वारा,भेटी ची आस देऊन,
मायेची झाप देउन,प्रेमाची थाप देऊन.
एका क्षणी काय झाले,स्वप्ने घायाळ झाले,
सोनेरी माळ घेऊन,चिखलाचे पाय आले,
मातीशी बंध तुटला,जिव्हाळ्याचा गंध मिटला,
महाकाय रुप धारुण,भयाने बाग लुटला,
दुखने अफाट झाले,मैदान सपाट झाले,
आघात प्रखर झाले,रोपांचे हाल हाल झाले,
लोखंडी सळी रुतवुन,प्रहार हजार झाले,
एक एक रोप उपटून,दगडांचे थर रचले,
एक स्तंभ ऊंच गडला,वार्‍याचा वेग थमला,
नभाशी तो भीडला,का?कुणास न कळला,
निस्तेज उन झाले,अहंकाराचे थर चढले,
प्रीती च्या पाखरांचे,जगन्याचे अर्थ संपले,
चिखलाचे पाय जिंकले,आस्वाद घेत हसले,
बागेचे रुप हरले,मातीचे नैन रडले,
प्रचंड आवाजाने गडगडले,आक्रोशाने असे चिडले,
छातीची भींत फाडून,देहाचे भाग केले,
धरणी ला हे न रुचले,अखंड स्तंभ गिळले.
🥀कवी:- अभय ना.ताकसांडे🥀
©abhayt