Bir duvar yıkıldı, on sekiz yılın camı,Kahveme sinen zehir, ruhumun acı tanımı.Gitmek kolaydı ona, ardına bakmadan kaçmak,Kalan ise bendim, üç cana yuva açmak.Oysa ben güçlüydüm, bilmezdim nasıl devrilir,Bir yuva ihanetten, bir kalp zehirden dirilir.Gecelerim dönüştü bir kâbuslu sorguya,"Neden ben, neden ben?" diye bitmeyen kavgaya.O "takıntılıyım" dediğim ses, aslında adaletti,Gereken hesaplaşmaydı, kalbimin daveti.Geldi bir de ablalar, vicdanımdı dertleri,O "Ok" dedikleri mesaj, benim son sözlerim.Telefonum sustu artık, yeni bir numarayım ben,Eski adrese dair, ne bir ses ne bir gelen.Fevriydim, kızgındım; yorgundum, haklıydım oysa,Şimdi o fevrilik bitti, yerini huzur aldıysa.Korkumdu çocuklar, Manipüle edilmesinler,Oysa onlar benim, yolumu aydınlatan Güneşler.Şimdi kapının önünde, olmasa da karavanım,İçimde kurdum kampı, en sağlam sığınağım.O duvarlar yıkıldı ya, işte oradan girdi ışık,Yıkılan yuva değil, yalanlara alışıklık.Ben buradayım, sağlamım, her fırtınaya rağmen,Çocuklarımla kurduğum bu hayat, en büyük zaferim zaten.
H