Bir gün benimle olmasan bile,
Bir başkasına verdiğin sevgiyi kıskanmayacağım.
Ben, belki senden çok, benimle olmanı sevdim çünkü.
Belki daha güzelleri, belki daha eşsizleri vardır;
Hiçbirini bilmem, şahit olmadım.
Biz beraberken daha eşsizi de, daha güzeli de yoktu benim için.
Eğer benden gidersen bir gün, bil ki daha eşsizini yaşayacak ümidim olsa dahi senden, bizden hiç eksiltmeden bir kutuya koyacağım her şeyi.
Belki bizden bir haber ama zamansız, orada yaşayacak;
Hapsolmuş gibi değil, zamanı aşmış gibi.
Bil ki yüreğim, hiçbir zaman senle olduğu kadar huzursuz bir huzuru bilmeyecek.
Ben huzursuzluğu sevdim.
Herkes huzurlu yaşasın, ne mutlu onlara.
Aşk onlara, selam onlara;
Kutulara kapanmadan canlı kalıp yaşlanacak tüm âşıkların aşklarına.
Bil ki sen benim doğamı bozan imkansız uyumun içerisindeki tek adaptasyonumsun.
Bildiğim tüm olgular senle bozuldu.
Biz bu boyutta yaşamıyoruz sevgilim,
Biz ya hep sınırdayız ya sınır dışı;
Birbirimize koyduğumuz mesafeler gibi, gurur ve korku gibi.
Biz, renkli tüm dünyaların içindeki soğuk ışığın zarafetini yayıyoruz.
Tüm dünya bizi ayrıştırsa da,
Bil ki biz o dünyanın renkleri kadar gerçek ve aslında sıcağız.
Seni seviyor muyum, bilmiyorum sevgili.
Hiçbir zaman böyle hitap etmesem de sana,
Bil ki bu yeni hitap, bu yeni mahsul, anlattıklarımın tek normal nişanesi.
Biz’den öpüyorum.
Tüm bu olasılıklar cennetinde,Uzay boşluğuna atılmış bir kutu gibi,
Özgürleştiriyorum bizi.
Bundan sonrası, ya senin ya evrenin işi.
T