YOL
Upuzun yolları, yokuşları, keskin virajlarıyla,
Zaman zaman yorucu, kimi vakit korkutucu,
Bazen de yapayalnız kaldığın
Bir yolculuktur: yaşamak...
Bu yolda acıkırsın, susarsın;
Tukendım sanırsın belki,
Hiç bitmeyecek gibi gelir,
Hiç varamayacakmışsın gibi sona.
Sonra karşına senin gibiler çıkar;
Biri ekmek uzatır, biri su.
Bir yudumla ferahlar ruhun,
Bir lokmayla doyar gönlün.
O vakit anlarsın: hepiniz aynı yolun yolcusu.
En karanlık gecesi bile
Sabaha varır bu yolun.
Her dönemeçte, her adımda
Birileri bekler ileride
Belki bir çeşme
Belki bir dost...
Ve şu yokuşu da aştığında
Birden serilir önüne
Mavinin en güzel tonu.
Evin bekler seni köşede, Sıcak, tanıdık, sessiz bir sevinçle.
Yürüdükçe öğrenirsin:
Bu yolun zorluğu da senindir güzelliği de...
Ve seni her yokuşta taşıyan bir güç
Vardır mutlaka içinde
Umuttur onun adı işte.
D