Derinliklerimde Kayıp
Karanlık bir ses düştü odama,
Adını koyamadığım bir sızı gibi.
Yüreğimin kıyısında oturan bir yabancı var,
Ne gider, ne de kalır gibi.
Penceremde rüzgâr değil,
Geçmişin soğuk nefesi esiyor.
Unuttuğumu sandığım her acı,
Sanki yeniymiş gibi üzerime çöküyor.
Gözlerim uykuyu değil,
Kendinden kaçan bir günü arıyor.
Bir gölge dokunuyor ruhuma,
“Yine geldim” der gibi karanlığıyla.
Ve ben…
Kimseye anlatamadığım kelimelerin altında,
Sessiz bir çığlık taşıyorum.
Her nefeste biraz daha eksiliyorum,
Gölgem bile benden uzaklaşırken.