DİNMEDİ ÖZLEMİM
Bir hatıraya dönüştü gidişin,
İçimde susmayan bir sızı gibi.
Adını her andığımda gece,
Kırılıyor kalbimin sessizliği…
Gözlerin hâlâ aklımda benim,
Yağmurlu bir sonbahar kadar mahzun.
Bakışlarında kaybolan düşler vardı,
Ve yarım kalmış bir ömür kadar hüzün…
Çok sevmiştin beni bir zaman,
Saçlarıma sinen kokumu özlemişsin.
Ben ise geceleri sensizliğe sarılıp,
Yastıklarda seni aramayı öğrenmişim…
Bir dikiş daha söküldü kalbimde,
Kanıyor içimde sakladığım yaralar.
Sen gideli dinmedi bu özlem,
Dinmedi gözlerimde çoğalan yaşlar…
Geceler bana küstü artık,
Yıldızlar bir bir terk etti göğümü.
Ay bile ışığını saklıyor sanki,
Sensizliğin karartırken ömrümü…
Seni her yerde aradım inan,
Bir şarkının kırık mısrasında,
Bir sokağın sessiz köşesinde,
Rüzgârın taşıdığı eski hatıralarda…
Oysa sen dolduruyordun içimi,
Bir gülüşün yetiyordu yaşamaya.
Şimdi yokluğun ağır bir kış gibi,
Çöküyor en derin duygularıma…
Haram oldu bana senden kalan her şey,
Dokunmaya bile kıyamıyorum artık.
Sesin değsin diye bazı geceler,
Eski mesajlarını açıp susuyorum uzun uzun…
Anılarını saklıyorum hâlâ,
Solmuş bir gül gibi kitabımın arasında.
Belki bir gün geri dönersin diye,
Kalbim bekliyor seni aynı yerde,
Aynı kırgınlıkla…
Aynı sevdayla…
Ve bil ki;
Bazı insanlar gider ama,
Bir daha hiç çıkmaz insanın içinden…
MY LONGING HASN'T FADED
Your departure turned into a memory,
Like an ache that never quiets inside me.
Every time I whisper your name at night,
The silence within my heart shatters…
Your eyes still remain in my mind,
Melancholic like a rainy autumn.
There were dreams lost within your gaze,
And a sorrow as vast as an unfinished lifetime…
Once, you loved me deeply,
You missed the scent woven into my hair.
And I, embracing loneliness each night,
Have learned to search for you in my pillows…
Another stitch has come undone in my heart,
The wounds I hide inside still bleed.
Since the day you left, this longing never faded,
Nor did the tears gathering in my eyes…
Now the nights have turned away from me,
The stars abandoned my sky one by one.
Even the moon seems to hide its light,
As your absence darkens my entire life…
I searched for you everywhere, believe me,
In the broken lines of a song,
In the silent corner of a lonely street,
In the old memories carried by the wind…
Yet it was you who filled my soul,
Your smile alone was enough to keep me alive.
Now your absence feels like a merciless winter,
Falling heavily upon my deepest emotions…
Everything left from you became sacred pain to me,
I cannot even bear to touch it anymore.
Some nights, just to feel your voice again,
I open our old messages and remain silent for hours…
Still, I keep your memories safe,
Like a faded rose between the pages of my book.
In case one day you return,
My heart still waits for you in the same place,
With the same heartbreak…
With the same love…
And know this;
Some people leave,
But they never truly leave your soul…
M.A
M