Elinden geleni yapıp güzelleştiremediğin yerleri terk etmek, seni kötü biri yapmaz, Milena.
Bazı yerler vardır; uğrunda çabalarsın, beklersin, konuşursun, susarsın… Olmaz.
Elinden geleni yaparsın; sevgini verirsin, sabrını, anlayışını, bazen gururunu bile… Ama o yer yine de seni içine almaz.
Sen o yeri güzelleştirmek için çırpındıkça, o yer seni eksiltir, seni inkâr eder.
Kafka’nın sözündeki yalın gerçek burada başlar:
Bazen gitmek, kalmaktan daha insanca bir eylemdir.
Kendimize içtenlikle sormamız gereken bazı sorular vardır:
“Neden buradayım? Neden hâlâ burada çabalıyorum? Gerçekten güzel bir şey mi inşa ediyorum, yoksa kendi yok oluşumu mu izliyorum?”
Toplum bize çoğu zaman kalmayı öğütler:
“Diren, sabret, mücadele et.”
Oysa bazen en büyük cesaret, vazgeçme kararında saklıdır.
İnsanın en çok kendine karşı dürüst olması gerekir.
Eğer bir yer seni tükettikçe tüketiyor, seni sen olmaktan çıkarıyorsa; orada kalmak değil, gitmek gerekir.
Bazı yollar gitmekle güzelleşir.
Bazı insanlar, gittiğinde öz değerini anlar.
Ve bazı yerler, senin eksikliğinde büyür.
S