Hayat bazen olmaz
bazen en güvendiklerimiz uğruna bir şeyleri feda ettiğimiz gerek zamanımızı gerek sevgimizi gerek malımızı gerek tüm benliğmizi feda ettiğimiz insanlar bir gün minet bile duymazlar bize sanki gitmek için hep o ufak hata anını bekliyorlarmış biz kapıların önüne yatık sırf bizimle kalsınlar diye ama anladik ki onlar kapının eşiğinde gitmenin fırsatını koluyorlar kapı biraz aralandı mı kaçıp gidiyorlar ve gitmenin bahanesini de suçunda bizim omuzlarımıza yüklüyorlar eğer öyle olmasaydı yapılan onca fedakarlığın içinde bir hata okyanusta bir damla su misali göze batmazdı ve hayat ki bir kez daha şunu öğreti fazla fedakarlık fazla vefasızlık getirir kimse ne kadar sevmiş olursak olalım kendimizden değerlerimizden inancımızdan ödün vericek bütün benliğimizi ayaklar altına sericek kadar kıymetli değil insan neye layık olduğunu hatırlamalı sevgisizliğin çabasızlığın değersizliğin saygısızlığın olduğu yerde asla durmamalı sahte bir kalabalıktansa asil bir yalnızlık daha hayırlıdır ve kim çekip giderse gitsin kal dememeli unutmamak gerekir kimsenin varlığıyla var olmadık kimsenin yokluğuyla da yok olmayız
S