İçeride ki Adam

İçeride ki Adam
O, sabahın ilk ışığı gibiydi. Sessizdi, ama varlığıyla bir odayı doldurabiliyordu. Sert görünüyordu ama içine biraz dikkatli bakınca, aslında çocukluğundan beri susturulmuş cümlelerin içinde büyümüş bir adamdı. Güneşe dönmeyen ama hep aynı saatte çiçek açan bir çamdı. Elleri şarkıları hatırlatır, dudakları sesiyle birlikte dans eder gibi dururdu konuşurken. Gözlerinde sakin ve zamandan uzak bir bakışla izlerdi etrafını, çok acı gizlerdi ve süslerdi yüzünü, hüznü.
Bir adamdı.
Birinin komşusu, marketten süt alan, doktor randevusunu bekleyen, parkta oturan, otobüse binen bir adamdı.
Kadın ona anlam katandı.