iÇiMDEKi ISIK...
Bir mum yanıyor sessizce, sabırla. Işığı düşüyor kalbin kırık köşesine ve gecenin karanlığından süzülen bir dua var. Aşk mi, hüzün mü, yoksa ikisi birden mi, bilmiyorum: ama kalbim hepsini aynı anda taşıyor.,
Kelimeler yorqun, eller titrek. Her harf içe dokunan bir sızı gibi düşüyor kağıda. İçimde sevda var, hem yanık hem derin, bir taraf Allah'a, bir tarafı birine eğik. Suskunluk sardıkça geceyi her nefes biraz daha ağır, biraz daha derin bir yalnızlık bırakıyor.
Yalnızlık oturuyor dizimin dibine. Tanıdık alışılmış bir dost qibi; kimi zaman sabır oluyor, kimi zaman acı. Ama her defasında biraz daha sessiz, biraz daha yakıcı. Ve kalbimin bir köşesinde kendi sessizliğini fısıldıyor varlığını hatırlatıyor.Bir kalem, bir kalp, bir gece ve içimdeki sızı.. Hepsi bir arada, suskun ve ağır. Belki aşkın izinde, belki inancın belki de kendime dönmenin tam vaktidir. Ve bunu farkettikçe hersey biraz daha anlam kazanıyor, biraz daha görünür hâle geliyor Mumun ışığı hâlâ kalpte yanıyor. Kırık ama hâlâ umutlu, Sessizce, sabırla.... Ve anlıyorsun ki, en derin karanlıkta bile, bir ışık vardır. Küçük,kırılgan ama bütün hayatını aydınlatacak kadar gerçek..