Kan Lekesi Gibi İçimde
Gecenin sustuğu yerde yürürüm,
Adımlarımın gölgesi bile benden kaçar.
Bir yüz daha silinir ellerimden,
Ve ben hâlâ iyi biri olmayı arar…
Kalbimde paslanmış bir anahtar,
Açsam kapısını… içinden sen çıkarsın.
Karanlık bana sahip değil aslında,
Ben karanlığa boyun eğip fısıldarsın.
Affet de diyemem, hak etmedim.
Adımı taşıyan rüzgâr bile tiksinir benden.
Gözlerimde biriken bütün hayatlar
Uykuya dalamayan çocuklar gibidir içimde.
Her gece bir ismin ağırlığı çöker,
Omuzlarım kırılacak sanırım artık.
Ben öldürdükçe çoğalan tek şey,
Kendi eksilişim… bir matem, bir artık.
Bir gün biri gelir de sorarsa kimdim,
“Birini öldüren ama herkesçe öldürülmüş biriydi” dersin.
Çünkü ben kendi mezarımı her nefeste kazıdım
Ve toprağın altında bile,
Hâlâ yaşamak isterdim.
M