KARANLIK YUTSUN
✢
Gece yine omuzlarıma çöktü,
Sessizliğin paslı elleri boğazıma dolandı.
Duvarlarda büyüyen gölgeler sustu birden,
Ve karanlık adımı fısıldadı usulca…
✢
Bir şehir düşün; yağmurla küflenmiş sokaklar,
Lambaların altında üşüyen yalnız insanlar.
Her pencerenin ardında kırık bir hikâye,
Her kalpte saklanan görünmez bir yara…
✢
Ben o gecenin ortasında dimdik kaldım,
Korkularımı sessizce içime gömdüm.
Çünkü insan bazen dualarla değil;
Kendi küllerinden yeniden doğar…
✢
Sen karanlığı bir liman sandın,
Oysa o dipsiz bir uçurumdu.
Kaçmak yerine diz çöktün önünde,
Ve ruhunu sessizce ona bıraktın…
✢
Bir pencere açabilirdin göğe doğru,
Bir umut bırakabilirdin yarına.
Ama sen zincirlerini sevmişsin meğer,
Acını bile sahiplenmişsin yıllarca…
✢
Ben savaşmayı seçtim gecelere karşı,
Kanayan ellerimle gerçeği aradım.
Yalanların örttüğü paslı aynalarda,
Kendi yüzümü tanımaya çalıştım…
✢
Gerçek dediğin yüzeyde durmaz bazen,
Dokunmadan açılmaz hiçbir yara.
İnsan acıya elini uzatmadan,
Hakikatin sesini duyamaz asla…
✢
Şimdi çek o hançeri hiç düşünmeden,
Zaten yaralarım kapanmadı yıllardır.
Bir darbe daha eksiltmez beni artık,
Çünkü içimde bin ölüm saklıdır…
✢
Sapla göğsüme bütün suskunlukları,
Yarım kalmış vedaları da göm içime.
Belki o zaman diner bu uğultu,
Belki gece susmayı öğrenir yine…
✢
Bazı aşklar küle dönmek içindir,
Ne unutulur ne de tamamlanır.
İki insan birbirini severken bile,
Sessizce birbirinde parçalanır…
✢
Sen gözlerimde sönen bir yıldızdın,
Ben sana yetişmeye çalışan gece.
Koştum durdum karanlığın içinde,
Ama hiçbir sabah doğmadı bize…
✢
Yeter artık, yoruldu ruhum,
Taşıyamıyorum bu ağır sessizliği.
Hatıralar bile kanatıyor içimi,
Her anı ayrı bir zehir gibi…
✢
Al şu hançeri, bitsin bu çile,
Parçala içimde kalan her şeyi.
Çünkü bazı acılar ölmez insanla,
Sadece derinleşir geceleri…
✢
Sen küçücük gölgenden korkarsın,
Ben gecenin içine yürürüm yalnız.
Çünkü korku kaçtıkça büyür insanın içinde,
Ve ruhunu yavaşça karanlığa bağlar…
✢
İhaneti gördüm insanların gözlerinde,
Sessizce değişen yüzleri tanıdım.
Bir gün ansızın yabancılaşan sevgileri,
Ve eksilen kalpleri anladım…
✢
Şimdi gece yeniden kapımda bekliyor,
Soğuk nefesi camlara vuruyor.
Gölgeler tavandan sarkıyor usulca,
Ve içimde eski acılar uyanıyor…
✢
Ama bu kez korkmuyorum karanlıktan,
Çünkü insan en dipte öğreniyor yaşamayı.
Kendi cehenneminden geçmeden kimse,
Gerçekten tanımıyor ruhundaki yarayı…
✢
Belki yarın yine doğar güneş,
Belki hiçbir şey değişmeden kalır.
Ama bil ki ben teslim olmadım;
Sadece karanlığın içinden geçtim…
✢
Ve bir gün son kez düşersem geceye,
Yıldızlar şahidim olsun sessizce.
Ben hiçbir savaşı yarım bırakmadım,
Yenildiysem bile savaşarak düştüm sadece…
✢
M.A
M