KENDİ KÜLÜNDEN DOĞAN ATLAS
Ey hayat, kulak ver bana!
Derin bir deniz gibisin;
Ruhumu taşır sessiz suların,
Her titrek fısıltıda.
Sevilmemek güveni yıkar,
Aldatılmak anılara zehir katar.
Değersizlik gölgeye dönüşür,
İnsan yavaşça silinir orada.
Kayıplar ardı ardına çökünce,
Gece ağırlaşır, nefessiz kalır.
Anıları silmek mümkün değil;
Eriyen bir kar gibi sessizleşir.
Şimdi ben,
Sorular denizinde duran,
Sessiz bir ormanım;
Hem yitiren,
Hem yolunu gören.
Belki, kötülüklere karşı
İçten, soylu bir direniştir;
Belki de yavaşça gelen bir zafer.
Ve o muhteşem kadınlık—
Özünde saklı denge;
Sabah ışığı kadar sade.
Bütün ihanet toprağa gömülür,
İçimdeki Atlas sarsılmaz.
Kendi külünden alev alır,
Yeniden doğar.
Artık her dize bir soluk,
İçimdeki tatlı esintide.
Büyük bir sükûnet kalır geride,
Sadece.
K