Kopan Terlik

Taştan çiçek açmasını beklemişim yıllarca

Delik bir kese kağıdını

Usanmadan elimde taşımışım

Dinlediğim ezgiler

İyileştirmeye yetmemiş kalbimi

Kapattım onu da bir kutuya

Nefessiz kalıp öldü bak sonunda

Kopmuş bir terlik gibi

Kaldı sokağın ortasında

Sonunda ben de bir dilencinin cebinde kaybolmayı seçtim

Artık ağır geliyordu kellem

Bir kılıcın ucunda sallanmak için bile

Ağır çekiyordu

Günün ağardığı saatlerde

Ben hala yıldız topluyordum...