🤰মা তুমি মোলৈ অভিশপ্ত🤱

মা তুমি মোলৈ অভিশপ্ত
ভালপোৱাৰ পোছাকযোৰ পিন্ধি
দৈহিক সুখৰ বলিত
সিঁচিছিলা অনাথ নামৰ বীজ
সমাজ কলঙ্কৰ ভীতিত দলিয়ালা মোক
মোলৈ পৰিচিত আজি ডাষ্টবিন।
পৰিচয় বিহীন পৰিচয় লৈ
মই কি বিচাৰোঁ !
এটি নাম নে ঠিকনা?
চাৰিওপিনে কোলাহল কলৰৱ
কিন্তু...
নিৰ্জীৱ মোৰ চোতাল নিথৰ দেহ,
ঠাণ্ডা কিংবা গৰম নাজানো
স্নেহ কিংবা মৰম নুবোজো
মই আজি নিচাগ্ৰস্ত,
মুক্ত আকাশ ক'ত?
মোৰ নো কি দোষ আছিল মা !
এতিয়া অমাৱস্যা মোৰ জীৱন।
বয়স বাঢ়িলেও শৰীৰ ক্ষয়,
মই নগ্ন যেন পথভ্ৰষ্ট
পৰিচয় বিহীন যাযাবৰ
ষ্টেচন বা ৰাস্তাৰ দাতি
আনৰ দুৱাৰদলিয়েই যাৰ আশ্ৰয়স্থল।
মা মই সপোন ৰচো এমুঠি অন্নৰ
ডাষ্টবিনত গোন্ধাই নে জাৱৰ-জোঁথৰ,
ভোকৰ সন্ধানত মই যে কাতৰ
তৃপ্তি বুকুত আশাৰ এষাৰি মিঠা মাতৰ।
দুখ যাতনাত সুখ বিচাৰিলে
কলঙ্ক দিয়ে লোকে
নিলাজ-জাৰজ অনাথ অৱজ্ঞা
সমাজত চোৰ অপযোশে।
মানুহৰ পৰিচয় ক'ত?
লোভত লিপ্ত যুদ্ধে মানৱ
অৰ্থত ব্যাপ্ত স্বাৰ্থত লীন
মানুহ নে দানৱ,
সকলো যেন মনুষ্যত্বহীন ।
মা মোৰ শৈশৱৰ এটি নৱ উৎসৱ মৃত্যু!
হঠাৎ বিজুলী ঢেৰেকনী মহানিদ্ৰাত স্বৰ্গগতি
সেয়াই যেন আমাৰ অনাবিল মুক্তি
দাফন কৰিবলৈ কাফনহীন
যদিওবা আমি হওঁ পশু-পক্ষীৰ আহাৰ।
মা আমাৰ শৈশৱত সৃষ্টি হয়
হেজাৰটা মৃত্যুৰ সংলাপ
য'ত লুকাই থাকে সেই শিশুটিৰ
জীৱন জীয়াৰ বিলাপ।
মা তুমি মোলৈ আজি অভিশপ্ত
প্ৰতাৰণাৰ পোছাকযোৰ পিন্ধি
তুমিছোন সমাজত আজি সুখ্যাত নাৰী
কিন্তু মই?
জীৱন জীয়াৰ তীব্ৰ তৃষ্ণাত
মোৰ ভিক্ষাৰ হাত মানুহলৈ।
মানুহে কয় আই মাতৃ সকলোৰে উৰ্দ্ধত
তেন্তে মোৰ কি ভুল মোৰ কি পাপ
মোৰ দোষ নো ক'ত?
মোক উত্তৰ কোনে দিব?
মোলৈ মাৰ বিশ্লেষণ ক'ত?
সঁচাকৈয়ে তুমি মোৰ বাবে অভিশাপ
মোলৈ তুমি অভিশপ্ত,
নিজ চিন্তাত মই ভাগৰুৱা
মোৰ বিশ্বাস নাই কতো নাই আকাংঙ্খা
এই সমাজত পাবলৈ।।
📓 আব্দুল মজিদ
২৬-০৪-২০২৪✍️
©AbdulMazid