🌹नाळ 🌹

हे दुर अनंत आकाशातील ढग,आई असणार बहुतेक,
आणि पृथ्वी तीचे बाळ,कारण दर वर्षी,आपली वर्षा रुपी नाळ जोडुन भरवत असते आपल्या बाळाला भोजन, आद्रता आणि बरेच काही जे हवंय बाळाला जगण्यासाठी,आणि या प्रयत्नात आपले सगळे सत्व वाटुन,आपले अस्तित्व ही मिटविलेले असते तीने.दर वर्षी भरुन आले असते त्या आई रुपी ढगांचे स्तन,आपल्या बाळाच्या सुकल्या ओठांवर ची तहान भागवायला.आणि तो नभात प्रखर आग ओकणारा सुर्य,वडील असतील कदाचित,कारण दर रोज,किरण रुपी तेजाने उठवतो बाळाला,कामाला पाठवतो, जिम्मेदारी ची झळ देतो पण जाळत नाही त्याचे ओठ,त्याच्या गर्मी ने,तहान जागवतो बाळाच्या उरात,आई चे प्रेम आणि आई चे महत्व जागवण्यासाठी.कठोर बनुन जळत असतो आयुष्य भर बाळाच्या जीवनात,सत्व आणि ऊर्जा पुरवत.आणि म्हणूनच नातवंड सुर्य फुले बघत असतात आजोबां कडे आणि खेळत असतात दिवस भर खेळ लपंडाव चा.हा प्रपंच असाच चालावा युगोयुगोंतर,म्हणून कोसळणार्‍या सरींची नाळ असावी कदाचित वसुंधरेवर.
🥀कवी:- अभय ना. ताकसांडे🥀
©abhayt