​رب دی رحمت سُکدی نئیں

​رب دی رحمت سُکدی نئیں

پوٹھوہاری غزل

اَج دل بڑا پریشان اِی، کوئی ہنجھو رُکدا نئیں

جیہڑا یار اِک ربّ دا ہووے، دُکھ اوہنوں چُھکدا نئیں

لگدا اِی کہ دنیا دی ایس بستی وچ، ہن کوئی آس نئیں

پر دل نُوں سکّون اِیہو، مَولٰی کدے وِچھُڑدا نئیں

چارے پاسے ظُلم تے دکھّ، اَج اکھّاں رَوندی اَن

ربّ دی رَحمَت، وے "مسعود"، کدے وی سُکدی نئیں

تُوں بس دِلوں آواز مار، اوہ سُندا اِی ہر ویلے

جیہڑا اَپنی چادر وچ لُک جا، فیر کوئی پھُکدا نئیں

صَبر کَر تے شُکر کَر، ربّ ہَر دَم نال اے تیرے،

اِیہ غَم دی رات مکّ جاسی، چَن کَوی کُکدا نئیں