Saat-i Huzur
Gece tam bürünmüş göğe.
Yıldızlar parlak.
Bir bardak kahve elimde.
Karşımda cılız bir sokak kedisi.
Ay her gün başka bir yerde.
Ve başka surette.
Ama tam kuzeydoğu ufkunda.
Öylesine parlak birşey var.
Kuzey yıldızı zannediyor insan.
Aldanıyor o parlaklığa.
Gözlerim kuzeye bakınca.
Kuzey yıldızı olmadığını anlıyorum.
Ve ardından hafiften kuş ve köpek sesleri.
Cılız bir rüzgar.
Sonra ufuktan doğu yönüne bir ışık görünüyor.
Ve ezan, sabah ezanı okunuyor.
Günlerce huzur dolu bir aşk gibi.
Gözlemledim.
Ayı, yıldızları ve gece ile gün arasında.
Doğu'da parlayan o nesneyi.
Sonra öğrendim.
O Venüs gezegeni imiş.
Ya da sabah yıldızı denilirmiş.
Sonra her gün o saatlerde.
Gözlerim, kahvem ve son sigaram.
O sabah yıldızına.
O sabah kuşlarına.
Ve sabah ezanına.
Hazır bekliyor.
Çünkü ruhum yalnız.
O aralıkta huzura eriyor.
İşte benim için huzur saati.
Gecenin en karanlığı.
Günün aralandığı.
Venüs'ün göründüğü andır.
