Sana mı aşığım eski sana mı, bilmiyorum.
Zihnimde bir sen var, ondan geçemedim yıllardır.
Ben geçtim, benden geçtim… ama ondan geçemedim.
Adımlarım, kişiliğim, ömrüm büyüdü;
yoruldum, düştüm, kalkamadım da ha…
Ama adın, adın bile yetti kalkıp koşmama.
Sen söz konusu olduğunda atomu parçalardım,
öyle inandım sana, öyle yaslandım adının gölgesine.
Bir kez bir bakışın yıktı geçti
kurduğum tüm duvarları, tüm susuşlarımı.
Sen…
Adın cümle içinde geçince
ben benden geçiyorum hâlâ.
Mevsim yazsa, tarih hep o aralık;
mekân denizse hep o merdiven.
Rüzgâr esse, yel senin kokun;
şiir dinlesem, her gece sen…
Sen ilham kaynağım, zihnimdeki tüm kelimelerim;
ne yazsam senden bir parça,
ne düşünsem sana çıkan bir yol.
Sessizce… akıyorum…
Kendime kanıyorum kendi içimde;
Ve biliyorum,
her şeyden, herkesten sakladığım o yerde
yine sana dönüyor yolum,
yine sende tamamlanıyor nefesim.
Çünkü
ben ne kadar benden geçsem de
seninle bitiyor bütün eksiklerim…
#artemis
X