Ser más de lo que Soy//Olduğumdan daha fazlası olmak
Herkes farklı, ama herkes aynı,
Korkularla dolu, içi hep kaygı.
Ama... gerçekten farklı olunur mu?
İnsanlar geçer önümden, kuşlar uçar,
Belki de kaderim, onlara benzemek kadar.
Gitar çaldım, “ben özelim” dedim,
Beş kişi daha vardı, aynı ritmi çaldı benim.
Peki, özel olmak var mı gerçekten?
Yoksa sadece bir anlık hayal mi, içimizde yanan?
Her sabah kalkarım,
Aynaya bakarım,
Sevmediğim bir işe giderim,
Yüzüm güler,
Ama içim sessizce ölür derin.
Ve sonunda…
Ne hissettiğimi bilmem,
Kim olduğumu da bilmem.
Bazen sadece,
Kaybolmak isterim bugünde…
Ya da belki,
Ben olandan daha fazlası olmak isterim.
Todos son distintos, y todos son iguales.
Todos tienen miedos e inseguridades.
Pero… ¿se puede ser diferente?
Veo la gente pasar y veo aves volar,
y pienso si estoy condenado
a ser igual a los demás.
Toqué la guitarra para ser distinto,
pero vi a otros cinco haciendo lo mismo.
Entonces, ¿se puede ser especial?
¿O solo creemos serlo por un instante?
Me levantaré cada mañana
para mirarme al espejo en un trabajo que no quiero,
pondré una sonrisa en el rostro
cuando por dentro estoy muerto.
Y al final…
no sé cómo me siento,
ni cómo me llamo.
Solo sé que, a veces,
quisiera desaparecer hoy…
o simplemente,
ser más de lo que soy.
B