Serin bir akşamüstü içimde yangınlar
Ne feryatlar edilir de duyamaz insanlar
Hepsinin başında türlü dert ve tasa
Hüznün nemleriyle buğulanıyor hava
Bir sevdiğim var ki bakmıyor bana.
Serin bir akşamüstü susuyorum sana
Ne bundan haberin var ne gönlünde yara
Hasretlik zormuş meğer alışması güç
Eğer sevmek olsaydı bir suç
Müebbet yatardım uğruna sevgilim.
Serin bir akşamüstü ellerim üşüyor
Bir sahil kenarında düşlemek yetiyor
Yalnızlığım beni sana itse de
O ki bir başkası ellerini sarıyor...
Bir çift camın ardındaki enkaz.
Altında ise ben ve düşlerim
Serin bir akşamüstü tükendi hislerim.
©kösan
D