yalnızlık içinde
yalnızlıklarım var benim
loş ışıklı bol dumanlı gecelerde
biri bitmeden öteki başlayan
çay demlerim
kendime kaldığım vakitler
bir de gazel okurum hariçten
çok içimde kalır acılarım
göremezler
gülerken kalabalık görünürüm
aslında
uzaktan
anlayamazlar
ne zaman gülsem ağız dolusu
böyle aça aça gözlerimi
böyle sanki
hiçbirsey umrum değilmiş gibi
ne zaman gülsem kahkahayla
bir sela okunur içimden
yolun yarısında yarım kalanlara
ne garip iştir
hiç gitmeyecek gibi duranların
gidişini izlemek
daha ilk durakta duracaklar
belki bir vicdan molasında
vuracaklar kendilerini
içerde usul usul yanan
kendi sokaklarının tam ortasında
haberleri yok
durup bakacaklar geriye
geçmiş olsun
kalan kalmış geride
gitsinler
yansınlar
cehennemin dibini tarif ederim
hani yarın görsem bi yerde
ee alışmamış bünyede
aşk durmuyor işte azizim
korkutamaz bilirmisin hiç bir yalnızlık
gecenin yokluğuna
kendi içindeki boşluğuna
şiir yazmayı öğretmiş adamı
yalnızlık içinde
yalnızlıklarım var benim
loş ışıklı
bol dumanlı gecelerde
biri bitmeden
öteki başlayan
şikayetim yok
böyle iyi
çay demlerim ayışığında
bir de gazel okurum hariçten..
B