Yan Yana Ama Ayrı Hayatlar
Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşamak...
Geceleri aynı yatağı paylaşmak
ama farklı rüyaların içinde kaybolmak...
Sabahları aynı sofrada oturmak
ama göz göze bile gelmeden kalkmak...
Birdenbire uzaklaşmaz insan
Bir bakmışsın,
konuşmalar zorunluluk olmuş.
Bir bakmışsın, sessizlikler daha gürültülü hale gelmiş.
Ve en acısı, yanında biri varken
kendini bu kadar yalnız hissetmek…
Birlikte geçirilen yılların,
paylaşılan anıların,
doğan çocukların,
yapılan planların ardında
şimdi iki farklı dünya dönüyor.
Biri susarak anlatıyor kırgınlığını,
diğeri;
görmezden gelerek sürdürüyor oyunu.
Kimse bağırmıyor,
kimse terk etmiyor.
Ama herkes içten içe gidiyor.
Biraz biraz eksiliyor,
biraz biraz tükeniyor.
Kimi zaman alışkanlık,
kimi zaman korku,
kimi zaman çocuklar için
sürdürülen bu düzen;
bir tür sessiz anlaşma gibi.
"Yan yana duralım ama dokunmayalım."
"Beraber görünelim ama birlikte olmayalım."
Ve böylece yan yana duran ama çoktan birbirinden uzaklaşmış
iki hayat…
Birbirini duymayan iki yürek…
Aynı çatı altında,
ayrı dünyalarda...
Yan Yana Ama Ayrı Hayatlarda..
321suskun / Zariye Cengizoğlu
3