In de schaduw van vergeten gesprekken
ligt de echo van mijn stem –
alleen.
De kamers van mijn hart
herbergen stiltes
die luider spreken
dan de drukte buiten ooit zou kunnen.
Eenzaamheid kleurt de avonden,
tussen de regels door,
een stille danser in het donker,
draaiend op de melodie
van verloren verbinding.
Zelfs in een zee van gezichten,
een eiland,
onbewoond,
wachtend op de brug
die nooit gebouwd wordt.