In stille kamers spreekt de leegte luid
Eenzaamheid kleurt de muren grijs
Verloren in een zee van tijd
waar echo’s vervagen in de nacht
De wereld draait door, ongezien
Een schaduw tussen licht en leven
Hier, in de stilte van mijn zijn,
fluister ik namen die niemand hoort
Eenzaamheid, een stille getuige
van vergeten dromen en verscheurd verlangen
Hier vind ik rust, en toch,
een hart dat hunkert naar de echo van een stem
In deze leegte, vind ik mezelf
Breekbaar, maar nooit echt gebroken
Eenzaam, maar nooit echt alleen
Dapper, dansend met schaduwen, tot het licht ontwaakt.