In de echo van mijn stappen
langs verlaten stadspaden,
vind ik de eenzaamheid
niet in het alleen zijn,
maar in de ruimte tussen gedachten
die niemand hoort.
De nacht luistert geduldig
naar de fluisteringen
van een schaduw zonder gezelschap,
waar de maan mijn enige getuige is
van gedichten nooit hardop gelezen,
van dromen stil verzwegen.
Eenzaamheid, een onzichtbare danspartner
die mijn ritme volgt,
maar nooit de leiding neemt.