Tussen de muren van mijn kamer
fluistert de stilte jouw naam.
Zelfs de schaduwen lijken te zoeken,
naar iets wat er nooit echt was.
De klok tikt maar door,
een constante herinnering.
Aan uren gevuld met niets,
eenzaamheid als trouwe metgezel.
In dit koninkrijk van leegte,
waar echo’s mijn enige gesprekspartners zijn,
vind ik soms in een verloren hoek,
een sprankje hoop, fel en klein.
Misschien, op een dag,
zal de stilte antwoord geven.