Terugblikkend op de momenten
die als zandkorrels door mijn vingers glijden,
word ik herinnerd aan de zoetheid
van verleden tijd.
In elke hoek van mijn geest
huizen echo's van gelach,
tranen die eens vloeiden
op de maat van het leven.
Toch, in de stille schemering,
vinden herinneringen hun weg,
belichten paden lang vergeten,
onuitwisbaar in het hart gegraveerd.
Zo dans ik met mijn verleden,
een tango van schaduw en licht,
waar elke stap een verhaal vertelt,
elke zucht de tijd even doet stoppen.