Tussen stof en tijd verstopt,
liggen oude foto's, zacht gekromd.
Vingertoppen glijden over vergeelde randen,
fluisteren verhalen van verloren landen.
In hun stille zwijgen,
ontvouwen zich levens, rijk en wijds.
Ogen die spreken van liefde en pijn,
van dromen vervlogen, niet meer te zijn.
Elke rimpel, elke lach,
vastgelegd op papier, een gefluisterde vraag.
"Hoe was het leven toen, daar?"
Een echo van tijd, ongrijpbaar maar klaar.
Te midden van het nu, tussen het hier,
bieden zij troost, een zachte schakel.
Een brug over jaren, een omhelzing van geest,
oude foto's - stille getuigen van wat is geweest.