In de tuin van ons verleden
waar herinneringen bloeien, nooit vergaan,
daar wandel ik op blote voeten
door de dauw van wat is gedaan.
Elke bloem een zoete echo,
elke doorn een les geleerd.
In de schaduw van de twijfel
wordt de gloed van hoop vermeerd.
Hier, waar tijd zich zachtjes vouwt,
fluistert elk blad verhalen.
Over liefde, leed en lachen,
en hoe dromen soms verdwalen.
In dit stille samenzijn
met wat ooit was, maar nooit verdwijnt,
vind ik troost in de gedachte
dat elke herinnering verfijnt.