In de kern van alle chaos, een verstilde vraag,
Waarom zijn wij hier, in het dagelijks verhaal?
Is het het lachen van een kind, of de traan om verlies,
Of het streven naar geluk, in al zijn eenvoud?
Misschien schuilt de zin in de momenten tussenin,
Waar we ademen, liefhebben, vallen en weer opstaan.
Niet in de grote gebaren, maar in de kleine dingen,
Een vriendelijke blik, een hand op een schouder.
De zin van het leven, een mozaïek van momenten,
Gekleurd door liefde, verdriet, hoop en afscheid.
Misschien is dat het antwoord, simpel en puur,
Leven, in al zijn vormen, is waar de zin zich verschuilt.