Ik sta recht op mijn eigen grond met woorden stevig in mijn mond de twijfel die er gisteren was vervliegt nu als een dauw op het gras in hoef niet als te weten ik ben mijn eigen kracht dat mag ik niet meer vergeten mijn pad is vrij de weg is breed ik draag mijn trots als een zacht kleed geen oordeel dat mij nog verlamd omdat mijn eigen vuur weer vlamt ik ben de maken van mijn dag en ik straal omdat ik er wezen mag.
Y