In het diepst van de nacht, waar stilte spreekt,
fluisteren schaduwen geheimen die niemand breekt.
Elk geluid gedempt, de wereld lijkt vergeten,
daar vindt de ziel haar rust, onmetelijk, ongemeten.
Tussen de adem van de wind en het ruisen van de bladeren,
is stilte een taal zonder woorden, een trooster, een heraderen.
In de kalmte van het niets, hoor je het alles,
een echo van het binnenste, zachtjes, zonder knal.