lig ik verstrengeld met mijn gedachten,
alleen, waar echo’s langzaam verzachten
tot fluisteringen die niemand kan horen.
De wanden van mijn kamer
weerkaatsen herinneringen van weleer,
spiegels die niets anders reflecteren
dan de schaduw van mijn eenzaam bestaan.
Maar in deze stilte, vind ik kracht,
om de schaduw mijn vriend te noemen,
te dansen met mijn echo's, en te dromen
van een wereld die wacht.