In de stille omarming van het bos,
waar licht door het bladerdak breekt,
vindt mijn ziel haar weerspiegeling
in het stille water van de vijver,
onberoerd door tijd of zorgen.
De dennen fluisteren geheimen
met elke bries die passeert,
een verhaal zo oud als de aarde,
maar altijd nieuw voor het hart dat luistert.
Mijn voetstappen, een zachte echo,
op het mosbedekte pad,
een herinnering aan de wildheid
die nog in ons allen slaapt.
Hier, onder de eeuwige hemel,
in de schoonheid van het nietige,
vind ik alles wat verloren leek
terug in het groen, het licht, de rust.