op een manier terugkijken.
Ik hoopte gewoon dat een klein stukje van mij, genoeg was voor een klein stukje van jou. Wie het eerst zou geven is irrelevant. Je doet me denken aan een soort nummer, nummer wat ik nog nooit heb gehoord. Dat nummer wat onze stilte, een beetje verstoort. En dat nummer zou gaan over een wereld. Niet-Bestaande wereld die toch iemand onnodig op zijn of haar rug zou dragen. Zonder zich af te vragen. Voor wie hij het nou draagt. En of het diegene nou echt spaart.
Ook ging dat nummer over een soort boek. Wat nergens op een plank staat. Nergens in iemands handen rust. Ook niet in een bos, op de hoogste toren of aan een kust. Toch heeft dat boek een soort waarde. Ook al twijfel ik of dat boek bestaat. Niet dat dat boek of dat nummer jou raakt.
Dat nummer ging vooral over een soort connectie. Niet tussen licht en donker. Of blijdschap en somber. Wel over het geen tussen mensen. Wat mij dwingt na te denken. Over iets wat ik nog niet, onder woorden kan brengen. Ik weet in dat verhaal dat het bedolven zal worden met komma’s en punten. Die ook weer een verhaal doen eindigen. Dat het verhaal niet genoeg impact heeft gehad om in steen te beitelen.
Dat liedje wat ik dan niet ken. Geeft mij wel een soort rem. Dat niet alles zo duister is als men zegt. Dat het geluk altijd haalbaar is als je ervoor vecht. Hoe kon dit nou zo simpel beginnen. Ik was dan te naïef en te snel en wilde alles uit jou wringen. Niet wetend dat slechts de tijd die rol heeft. het script niet goed gelezen. Nooit geweten welke rol ik nou had gekregen.
Opgelucht dat mijn karakter wel het einde heeft gehaald. En dat zijn naam in een nieuw soort boek word vertaald. Dat die paar regels die het boek vulde. Altijd nog ergens achterin mijn hoofd dwalen. Het worden een soort krakers, die nog vele ochtenden moeten omgaan met katers.
Ik weet nu dat mijn boek het boek was waar in naar luisterde. Dat ik dacht klaar te zijn, maar zij fluisterde. Dat ik trots mocht zijn op een eerste keer. Niet een “nooit meer”. Maar een zacht uitgesproken “snel nog een keer”.
T