In het stof van vergetelde hoeken
liggen herinneringen vastgelegd,
broze getuigen van ooit levendige momenten,
nu stil verdwenen achter het glimlachende gezicht
van wie we waren voor de wereld ons hervormde.
Elke kreuk in het papier,
een fluistering van verloren tijd,
vertelt van liefde, van verlies,
van dromen die eens ademden
binnen de randen van vierkante grenzen.
Zoals licht vervaagt in de avond,
verbleken onze verhalen,
maar in de diepte van oude foto's,
vinden we onszelf terug,
eeuwig gevangen in een moment van puur bestaan.