Tussen de lijnen van tijd, vergeten,
liggen gezichten, vast in het verleden.
Zwart-wit glimlachen, verstopt in dozen,
verhalen die zwijgen, in stilte gekozen.
Hun ogen fluisteren van vervlogen jaren,
van liefde, van leven, van dromen, van baren.
Elke vouw, elke rimpel, een stille getuige,
van momenten zo fragiel, in het geheugen blijvige.
De echo's van lachen, zachtjes verstorven,
in oude foto's, oneindig geconserveerd.
Tijd die stil staat, in papier gevangen,
herinneringen die blijven, altijd verlangen.