Regendruppels dansen
op het ritme van de stad,
een symfonie van nattigheid
waarin elk hart zijn plek vindt.
Even zijn we allemaal dezelfde
schuilend onder daken, delend in de kou
Verbonden in het tikken tegen het raam
dromend van zon, maar levend in nu.
Op regenachtige dagen
ontstaat er tussen plassen een pad
Onzichtbaar voor het oog dat haast
maar duidelijk voor wie de tijd omarmt.
In elke druppel reflecteert een wereld,
klein, vergankelijk, maar o zo echt
Op regenachtige dagen vind ik
de echo van gedachten, zacht uitgezet.