Wanneer de hemel huilen gaat
en straten in reflecties praten,
fluisteren de druppels verhalen
over verdriet dat wordt weggespoeld,
over aarde die zacht zucht,
onder de liefkozing van een grijze wolk.
En wij, met paraplu's als schilden
tegen de tranen van de lucht,
vinden schoonheid in de plassen
waar ons gezicht in breekt en danst,
en de wereld even, heel even,
stil lijkt te staan.