De stad hult zich in een mantel van druppels,
straten glinsteren onder verborgen sterren,
de hemel huilt zachtjes, een melodie van verdwaalde wolken.
Tussen de plassen dansen onzichtbare voeten,
ieder druppeltje een geheim fluisterend,
over verloren liefdes en gevonden dromen.
En wij, schuilend onder uitgestrekte paraplu's,
vinden troost in de ritmiek van de regen,
een symfonie voor de ziel, gespeeld op het raam.
Zo zijn regenachtige dagen,
doekjes voor het lekken van de hemel,
en wij, eeuwige luisteraars, drinken de verhalen gulzig in.