Return to innocence
In Stilte betreed ik de Kathedraal van bomen.
Enkel mijn aanwezigheid,
het geluid van oude takken.
Monotoon de zachte wind,
synchroon het wuiven der Sparren.
Vele naalden verraden de ouderdom van het pad.
Meanderend door de zee van groene bast en verhalen van glorieuze Herfsten.
Verre verwijderd van disfore kakkefonie der snelwegen, zwart, en hetgene ware Mysantrophie in mij zo oproept.
In dit Heiligdom, oud struweel als hemeldak.
Besloten tot in de eeuwigheid door een fundament van wortels,
zet ik mij neder tegen een kromme Spar van leeftijd.
Een regenbui maakt de stilte gesloten,
daar onder de bescherming van het blader dak,
ervaar ik enkel wat hemelwater in de vorm van druppels.
Het pad fluisterde.
De Zee riep in golven.
Van de Regen naar de branding.
De zoete regen vermengt met de zilte getijden.
Gevangen tussen het water en het bos, hier vind ik religie zonder Heilige huizen...
Tot spelende kinderen mij terugroepen naar de realiteit van illusie,
de schreeuw van carrière en leegte.
Ach, ik blijf hier nog even...
M