In het fluisteren van de wind,
hoor ik stemmen van het verleden -
zacht als een bries, maar doordringend,
echo's van herinneringen,
vervlochten in de stof van nu.
Elke stap vooruit,
een blik over de schouder -
waar voetstappen in het zand
de weg wijzen naar wie ik was,
een kaart van echo's en schimmen.
Tussen licht en schaduw,
vind ik mijzelf en verlies ik mij,
in de dans van herinneringen,
waar het verleden leeft,
ademt, en soms,
fluistert: "vergeet mij niet".