sessizliğin içinde sensizliği yaşamak
Neden ve niçin ile başlayan hiç sorum olmamıştı kendime.
İlk defa soruyorum kendime, duvarlar suskun sen suskun.
Sen diye hitap ediyorum artık kendime, beni bana yabancı yapan stemimde kendime.
Sessizliğin içinde haykırıyor çaresizliğim. Sen diyor, sanki biri bana sen diyor.
İşte o an dönüyorumda geçmişe, kulaklarımda bir yangı kalbimde tarifi olmayan bir acı.
Ey adam diyorum uzun zamandır ilk defa kendime.
İnanki sanki sanki,hatırlıyorumda galiba bir şeyleri.
Buğulu bir aryanadan bakıyorum arkamdaki geçmişime.
Herşey yarım, her şey talan ve viran, anlamda veremiyorum gördüklerime.
Düşünüyorum kavgalar ediyorum geçmişimle.
Ama uzanıyorumda dokunamıyorum, değiştiremiyorum ya bazı şeyleri.
Sonra aynadaki buğarda gidiyor sende gidiyorsun.
Yine olmadı diyorum kendi kendime.
Başaramadım geçmişe gittimde hiçbir şeyi değiştiremedim.
Sonra yine sen diyorum kendime.
Sessizliğin içinde sensizliğnde ötesinde.
(Uykudan uyandım sabahın 5 inde bu dizeler döküldü dilimden bende yazdım acemi işi işte)
H